Aankomst Tuurtje en Konan in Nederland
en bij hun nieuwe baasjes
Saturday, July 4, 2009
Friday, July 3, 2009
Pluche, het vervolg...een mirakelhondje ???? ...Penelope, het begin
1- Pluche, het vervolg ...een mirakelhondje ???
Wie herinnert zich pluche nog ? Het verhaal van haar komst in onze familie schreef ik op 01 mei van dit jaar.
Pluche is bij ons sinds 30 april maar de komst van ons meisje in belgië heeft haar niet gespaard van gezondheidsproblemen.
Na één maand vrolijk te hebben gespeeld, geslapen, gegeten, ... merkten we op dat Pluche haar rechterachterpoot wat op de grond sleepte.
Na twee bezoeken aan onze dierenarts heeft hij ons uiteindelijk naar de faculteit van Merelbeke gestuurd waar na een neurologisch onderzoek en een MRI-scanner een witte plek werd opgemerkt aan de ruggewervel ter hoogte van de 8ste borstwervel.
Het vermoeden en de grote vrees van de neurologen was het bestaan van een tumor bij onze lieve Pluche.
Doordat wij heel geinteresseerd zijn door alternatieve en spirituele geneeskunde hebben we dan ook dadelijk, na het resultaat van de scan, aktieve healing toegepast op Pluche, gevraagd aan onze vrienden en kennissen of zij ook de healing konden toepassen op afstand, we hebben kaarsen laten branden en de engelen tot hulp gevraagd.
Dinsdag 30 juni moesten we terug naar Merelbeke want een laatste test (contrastvloeistof) en de operatie waren gepland voor die dag.
En wat bleek .... Op de foto's na de test van de contrastvloeistof was niets te zien !! Na nogmaals een MRI scan van de aangetaste ruggewervel blijkt dat de witte plek opmerkzaam is verkleind !!! De dokters vroegen zich af of wij met Pluche naar "Lourdes" waren geweest.
Haar problemen zijn zeker nog niet van de baan maar ze speelt, eet goed, sleept haar poot niet meer, springt op de zetel en op bed net als in het begin van haar komst bij ons en lijkt heel gelukkig.
We blijven natuurlijk de evolutie bijhouden en als ze medisch niet verslechterd zullen we in september terug een scan laten nemen om te zien of de witte plek volledig is verdwenen.
Dit bewijst nogmaals hoeveel kracht en energie men uit het universum kan halen en wat liefde kan doen als men bereid bent het te geven uit het volle van je hart zonder er veel voor terug te vragen.
Wij blijven hopen dat Pluche er volledig doorkomt en dat ze haar volgende 15 jaar met ons en haar zusjes zal kunnen slijten.
2- Penelope, het begin !!!
Na onze positieve ervaringen met het super leuke en lieve karakter van onze schattige Pluche hebben we dan ook besloten om onze familie te vergroten tot 6 honden en op zaterdag 27 juni laatstleden is Penelope (nu niña) op zaventem toegekomen, samen met nog 10 andere vriendjes.
Wij bedanken dan ook hartelijk Ann Vergeylen voor haar hulp bij het uitzoeken van een ideale vriendin voor Pluche, Fabienne voor de snelle vooruitgang van ons dossier en voor het feit dat Penelope zo snel in ons bezit kwam, Ria voor haar inzet voor deze snelle adoptie, Linda voor al haar telefoontjes die ze voor ons heeft moeten geven en haar nachtrust die ze voor ons heeft moeten laten, en alle andere mensen van Shin die gezorgd hebben voor de opvang in de luchthaven en de vluchtbegeleiding van deze schattige viervoeters.
Penelope is intussen omgedoopt tot "Niña" en is een super leuke hond die eigenlijk toch wat lijkt op Pluche qua bouw (het zijn allebei kruisingen met tibetaanse terrier) dus de meeste mensen denken dat het twee zussen zijn.
Ze heeft zich heel goed aangepast aan de rest van de familie (Pluche, 2 parson russells en 2 jack russells), speelt wel niet zo graag maar loopt rustig met de bende mee.
Ze is enorm mensgericht en vind het verschrikkelijk leuk om bij ons te mogen liggen TV kijken en zalig nietsdoen. Net zoals Pluche heeft ze al kennisgemaakt met het bed maar met zulk een warm weer vind ze het momenteel toch beter op grond onder het open raam.
Shin heeft onze harten en ogen opengetrokken en ons laten inzien hoe gruwelijk mensen kunnen zijn tenopzichte van hun huisdieren die in feite niets meer wensen dan een droge slaapplaats, eten, drinken, verzorging en liefde.
We hopen dat deze organisatie, alsook alle anderen, kunnen voortdoen met wat ze bezig zijn want elk dier heeft het recht op een beetje huiselijk geluk en verzorging en wat is nu gezelliger dan 's avonds thuiskomen en begroet worden door 6 enthousiaste vrienden die vol ongeduld op jouw thuiskomst hebben gewacht om met je te kunnen spelen, werken of wandelen en die je oren niet van je kop zagen over de baas die weer onmogelijk was, over het weer dat te warm of te nat is, over het eten dat aangebrand is, enzovoort....maar gewoon maar jouw aanwezigheid wensen.
Corinne Campagna
(ook sponsorouder op afstand van Timmy 2 die hoopvol wacht op een leuke familie waar een lieve reu zich zal thuisvoelen)
Wie herinnert zich pluche nog ? Het verhaal van haar komst in onze familie schreef ik op 01 mei van dit jaar.
Pluche is bij ons sinds 30 april maar de komst van ons meisje in belgië heeft haar niet gespaard van gezondheidsproblemen.
Na één maand vrolijk te hebben gespeeld, geslapen, gegeten, ... merkten we op dat Pluche haar rechterachterpoot wat op de grond sleepte.
Na twee bezoeken aan onze dierenarts heeft hij ons uiteindelijk naar de faculteit van Merelbeke gestuurd waar na een neurologisch onderzoek en een MRI-scanner een witte plek werd opgemerkt aan de ruggewervel ter hoogte van de 8ste borstwervel.
Het vermoeden en de grote vrees van de neurologen was het bestaan van een tumor bij onze lieve Pluche.
Doordat wij heel geinteresseerd zijn door alternatieve en spirituele geneeskunde hebben we dan ook dadelijk, na het resultaat van de scan, aktieve healing toegepast op Pluche, gevraagd aan onze vrienden en kennissen of zij ook de healing konden toepassen op afstand, we hebben kaarsen laten branden en de engelen tot hulp gevraagd.
Dinsdag 30 juni moesten we terug naar Merelbeke want een laatste test (contrastvloeistof) en de operatie waren gepland voor die dag.
En wat bleek .... Op de foto's na de test van de contrastvloeistof was niets te zien !! Na nogmaals een MRI scan van de aangetaste ruggewervel blijkt dat de witte plek opmerkzaam is verkleind !!! De dokters vroegen zich af of wij met Pluche naar "Lourdes" waren geweest.
Haar problemen zijn zeker nog niet van de baan maar ze speelt, eet goed, sleept haar poot niet meer, springt op de zetel en op bed net als in het begin van haar komst bij ons en lijkt heel gelukkig.
We blijven natuurlijk de evolutie bijhouden en als ze medisch niet verslechterd zullen we in september terug een scan laten nemen om te zien of de witte plek volledig is verdwenen.
Dit bewijst nogmaals hoeveel kracht en energie men uit het universum kan halen en wat liefde kan doen als men bereid bent het te geven uit het volle van je hart zonder er veel voor terug te vragen.
Wij blijven hopen dat Pluche er volledig doorkomt en dat ze haar volgende 15 jaar met ons en haar zusjes zal kunnen slijten.
2- Penelope, het begin !!!
Na onze positieve ervaringen met het super leuke en lieve karakter van onze schattige Pluche hebben we dan ook besloten om onze familie te vergroten tot 6 honden en op zaterdag 27 juni laatstleden is Penelope (nu niña) op zaventem toegekomen, samen met nog 10 andere vriendjes.
Wij bedanken dan ook hartelijk Ann Vergeylen voor haar hulp bij het uitzoeken van een ideale vriendin voor Pluche, Fabienne voor de snelle vooruitgang van ons dossier en voor het feit dat Penelope zo snel in ons bezit kwam, Ria voor haar inzet voor deze snelle adoptie, Linda voor al haar telefoontjes die ze voor ons heeft moeten geven en haar nachtrust die ze voor ons heeft moeten laten, en alle andere mensen van Shin die gezorgd hebben voor de opvang in de luchthaven en de vluchtbegeleiding van deze schattige viervoeters.
Penelope is intussen omgedoopt tot "Niña" en is een super leuke hond die eigenlijk toch wat lijkt op Pluche qua bouw (het zijn allebei kruisingen met tibetaanse terrier) dus de meeste mensen denken dat het twee zussen zijn.
Ze heeft zich heel goed aangepast aan de rest van de familie (Pluche, 2 parson russells en 2 jack russells), speelt wel niet zo graag maar loopt rustig met de bende mee.
Ze is enorm mensgericht en vind het verschrikkelijk leuk om bij ons te mogen liggen TV kijken en zalig nietsdoen. Net zoals Pluche heeft ze al kennisgemaakt met het bed maar met zulk een warm weer vind ze het momenteel toch beter op grond onder het open raam.
Shin heeft onze harten en ogen opengetrokken en ons laten inzien hoe gruwelijk mensen kunnen zijn tenopzichte van hun huisdieren die in feite niets meer wensen dan een droge slaapplaats, eten, drinken, verzorging en liefde.
We hopen dat deze organisatie, alsook alle anderen, kunnen voortdoen met wat ze bezig zijn want elk dier heeft het recht op een beetje huiselijk geluk en verzorging en wat is nu gezelliger dan 's avonds thuiskomen en begroet worden door 6 enthousiaste vrienden die vol ongeduld op jouw thuiskomst hebben gewacht om met je te kunnen spelen, werken of wandelen en die je oren niet van je kop zagen over de baas die weer onmogelijk was, over het weer dat te warm of te nat is, over het eten dat aangebrand is, enzovoort....maar gewoon maar jouw aanwezigheid wensen.
Corinne Campagna
(ook sponsorouder op afstand van Timmy 2 die hoopvol wacht op een leuke familie waar een lieve reu zich zal thuisvoelen)
Nieuwsbriefje BONGO
hola, na al mijn belevenissen en dit in mijn heel jong bestaan, heb ik eerst en vooralmijn overleving te danken aan Fabienne en geef haar daarvoor 'n hele dikkehondenkus. Dan gered geweest uit dat gruwelijk dodingstation, daarna terecht bij Fabienne, 'n beetje later heb ik het geluk gehad kunnen over te vliegen met mijn zus Fauvenaar mijn opvangmama "jeanine" in België, want 'n avontuur zeg!! Daarna is er mij iemand komen bezoeken, bij jeanine en ja hoor...ik hoorde het al, ze waren volledig onder de indruk: mijn lieve snoetje en mijn deugnietenogen hadden ervoor gezorgd...en 'n paar dagjes later mocht ik mijn koffertjepakken en voor de laatste maal verhuizen, (ondertussen was mijn zusje Fauve ook al vertrokken)...dat was op 17 mei.Nu 'n goede maand later...jongens jongens, wat 'n leventje zeg, bedankt hé Fabienne, zonder jou had ik het niet gehaald hoor!!!! in het kort: ik had eigenlijk normaal alleen geweest, maar door zekere omstandigheden ben ik uiteindelijk bij de moeder van mijn baasje beland...en dat was uiteindelijk héél goed hoor, ik heb daar véééél hondevriendjes 4 teefjes(geen zorg hoor ze zijn allemaal gesteriliseerd!!) en nog 2 reutjes en nu IK natuurlijk, dus kan je tellen: 7 hondjes met de namen MUST bijna 15j- SHANA 8j- ZARKO 6j-ZOE 9j- VICKY 4j- TOBY 2j de york en die kennen jullie hij komt ook van bij Fabienne hij noemde vroeger VICTORIO en heeft bij Fabienne 'n grote operatie gehad aan zijn linker voorpoot en "IK" ah ja ik noemde BOEFI maar nu heet ik BONGO mooi hé.
Bij mijn mama ben ik nooit meer alleen ah nee met 7 hondjes, maar zij ook is bijna altijd daar juist voor de bootschappen en dan is ze vlug terug.
Op uur en tijd eten met wat kip enz...
héééél veel spelen en rennen, er ligt overal veel speelgoed en beentjes toch bijt ik op dingen die niet mogen hihi, vele wandelingen en mijn mama moet nog om het uur met mij buiten gaan want de zindelijkheid is nog niet helemaal oké, maar het komt goed met wat geduld.
Allékes ik heb nog wel veel te vertellen, maar schrijf later nog wel hoor.
Ik zal hetvragen aan mijn mama, want nu ga ik me nog wat nestelen tussen al mijn zusjes en broertjes en zoals ik nog 'n beetje lomp ben laat ik me op iedereen omaar neervallen en mijn zusje van 15jaar gromt dan naar mij, ik begrijp niet wat ik mis doe hoor, en dan zegt mijn mama stilletjes stilletjes en leert me van 'n beetje zachter te zijn en respect te hebben voor haar ouderdom.
Ollé, bye bye tot binnenkort vele dikke knuffels van Boefi/Bongo en ik ga ook 2 fotootjes bijvoegen zo zien jullie mijn snoetie en van mijn andere hondenvriendjes
BONGO en mijn mama Sonia
België 28 juni 2009
Wednesday, July 1, 2009
Tuesday, June 30, 2009
Dodentocht Kadee Bornem 2009
Hallo iedereenDit jaar doet SHIN terug mee met de 100km dodentocht te Bornem op 14 augustus.
Opnieuw zullen enkele van onze vrijwilligers (Vicky,Griet en Fien) er weer keihard tegenaan gaan om het zo lang mogelijk uit te houden, met polo aan en de vlag in de hand zullen zij weer trachten om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor allerhande projecten in Spanje om de hondjes te helpen.
Aan allen die zich geroepen voelen om financieel te sponsoren...welkom!
Vrije sponsoring per kilometer...
Alle beetjes helpen!
Aan allen die zich geroepen voelen om ook de benen te strekken en mee te stappen voor de volle 100 km...meer dan welkom!
Alle info en sponsoring zijn welkom op reacties@ace-charity.org
DE EERSTE SPONSORS ZIJN BINNEN!!!
Geoffrey de Rycke: 0,50 € per km
Els Verheyen: 0,10 € per km
Marcel jacobs: 0,05 € per km
Anke Bollen: 0,50 € per km
Helena King: 0,50 € per km
Fien zelf: 0,50 € per km
Vicky zelf: 0,50 € per km en verdubbelt bij uitwandelen!!!
NAIS Kids en Puli: 0,50 € per km
Eveline Kanse (vereniging HOOP): vast bedrag van 50€
Monday, June 29, 2009
Opbrengst van de wandeling
Geen weer om een hond door te jagen...
Dat was het inderdaad op zondag 14 juni.
En toch waren bijna alle van de 225 ingeschreven deelnemers op het appel voor de wandeldag. We willen iedereen hiervoor van hondenharte bedanken.
Dankzij jullie deelname
bedroeg de opbrengst in totaal 1.734 Euro.
Waarvan 340 Euro genoteerd werd voor de verkoop van de prachtige handgemaakte halsbanden door de NAIS kids. Knap werk kids!
De snoep- en koekjesverkoop van Karen, Joni, Fiona, Noémi, Zoë, Ulla en Pascal was goed voor maar liefst 336 Euro! Fantastisch.
En dan onze arme Mick die ondanks de aanhoudende regen kranig in haar buitententje stand hield en toch nog voor 70 Euro plantjes heeft verkocht.
We danken ook Louis Wuyts voor de levering van het brood voor de picknick,
de medewerkers van de VZW Widar voor hun inzet en vertrouwen en alle vrijwilligers die een handje hebben toegestoken.
Theo en Gisje
Saturday, June 27, 2009
VERMIST RAIKA!?
Podenco teefje, gesteriliseerd, 1,5 jaar oud.Raika is in een paniekreactie op de vlucht geslagen op donderdag 18 juni 2009, met leiband en halsband aan!
Ze is verdwenen thv de Oud Liersebaan te Mechelen.
Ze is onwennig en bang, maar niet agressief!
Ze heeft een roze neus en is bruin-wit van kleur.
Op haar rug heeft ze een bruine vlek.
Heeft u Raika gezien, of weet u waar ze zich bevindt,
bel ons aub op het nummer 0474 19 10 75 of mail naar jolien_shin@hotmail.com
We missen haar heel erg en hopen haar snel terug te vinden!!!
Van harte bedankt!!
bel ons aub op het nummer 0474 19 10 75 of mail naar jolien_shin@hotmail.com
We missen haar heel erg en hopen haar snel terug te vinden!!!
Van harte bedankt!!
Tsjakie en de kat -Puli verteld een indiaanse legende
Ikke.........
.............en de Leon in The Chamber of Horrors!
en dan cookie tijd!
Zonet nieuws gehad van Tsjakie.
Het klikte al meteen met grote broer Nelson. Naar het schijnt zijn het twee speelvogels bijeen.
Maar de kat , dat is andere koek. Wanneer hij die in het oog krijgt denkt hij dat de jacht open is.
En dat begrijp ik volkomen. Ik duld ook geen kat op "mijne" hofmuur.
Ik begon me zo'n beetje af te vragen hoe dat toch komt.
Mijne tweevoeter zei" als je daarachter wil komen, snuffel dan hiér maar eens in" , en ze duwde mij haar indiaanse legenden bundel onder mijne snufferd.
En ja, hoor.... daar staat het in, zwart op wit! Ik ga het jullie nu vertellen, dan weten jullie het ook!
WAAROM HONDEN NIET ZO VAN KATTEN HOUDEN
Het gebeurde heel lang geleden, in de tijd dat de dieren nog konden praten......
De indianen hielden veel van hun honden. Honden waren sterk, zij werkten hard en waren trouwe huisdieren.
Zij kregen dan ook steeds de beste hapjes.
De indianen hielden niet zoveel van katten. Katten waren maar luie donders.
Terwijl de honden hard werkten lagen zij languit voor het huis, achter het huis, op het huis en verder deden zij niets.
Dus kregen zij ook niet veel bijzonders te eten.
De katten waren erg jaloers op de honden en ze bedachten een plan om de honden eens flink beet te nemen.
Zij kozen een oude kater als hun woordvoerder.
Deze ging naar de honden en nodigde ze allemaal uit op een grote Powow.
"Morgen organiseren we een groot feest in de oude schuur aan de rand van het dorp.
Jullie zijn allemaal welkom. Er zal muziek zijn en gratis eten", zei de oude kater poeslief.
De honden waren eerst wel een beetje wantrouwig maar, toen ze hoorden dat het eten gratis was besloten ze om toch maar te gaan.
De volgende dag kwamen al de honden bij de oude schuur samen.
Aan de ingang van de schuur stond de oude kater hen op te wachten en vroeg hen vriendelijk :
"of ze zo goed zouden willen zijn om hun staart en achterwerk aan een haak buiten de deur te hangen?"
Toen de kater merkte dat de honden aarzelden voegde hij er vlug aan toe :"kwestie van beleefdheid!.
O, dat was natuurlijk iets anders.
De honden wilden best beleefd zijn en zij hingen hun staarten en achterwerken netjes aan de haak.
Toen alle honden in de schuur verzameld waren liepen de katten naar buiten en riepen "BRAND! BRAND!"
De honden sprongen als één man ...pardon....hond op en stormden in paniek naar de deur.
Door het paniekerige gedrum viel de haak uit de muur en alle staarten en achterwerken lagen in een hoop door elkaar.
Zij grepen de eerste de beste staart die ze te pakken konden krijgen en vluchten weg zo hard ze konden.
Het is sinds dié dag dat honden en katten aartsvijanden zijn.
De honden hebben het de katten nooit kunnen vergeven.
Enne....wanneer twee honden mekaar tegenkomen besnuffelen ze nog steeds mekaars achterwerk om te kijken of zij niet toevallig mekaars staart aanhebben......
Zo vertellen de Chippewa ons.......
En ikke geloof dat best!
Tot wederenschrijfs,
Puli
.............en de Leon in The Chamber of Horrors!
en dan cookie tijd!
Zonet nieuws gehad van Tsjakie.
Het klikte al meteen met grote broer Nelson. Naar het schijnt zijn het twee speelvogels bijeen.
Maar de kat , dat is andere koek. Wanneer hij die in het oog krijgt denkt hij dat de jacht open is.
En dat begrijp ik volkomen. Ik duld ook geen kat op "mijne" hofmuur.
Ik begon me zo'n beetje af te vragen hoe dat toch komt.
Mijne tweevoeter zei" als je daarachter wil komen, snuffel dan hiér maar eens in" , en ze duwde mij haar indiaanse legenden bundel onder mijne snufferd.
En ja, hoor.... daar staat het in, zwart op wit! Ik ga het jullie nu vertellen, dan weten jullie het ook!
WAAROM HONDEN NIET ZO VAN KATTEN HOUDEN
Het gebeurde heel lang geleden, in de tijd dat de dieren nog konden praten......
De indianen hielden veel van hun honden. Honden waren sterk, zij werkten hard en waren trouwe huisdieren.
Zij kregen dan ook steeds de beste hapjes.
De indianen hielden niet zoveel van katten. Katten waren maar luie donders.
Terwijl de honden hard werkten lagen zij languit voor het huis, achter het huis, op het huis en verder deden zij niets.
Dus kregen zij ook niet veel bijzonders te eten.
De katten waren erg jaloers op de honden en ze bedachten een plan om de honden eens flink beet te nemen.
Zij kozen een oude kater als hun woordvoerder.
Deze ging naar de honden en nodigde ze allemaal uit op een grote Powow.
"Morgen organiseren we een groot feest in de oude schuur aan de rand van het dorp.
Jullie zijn allemaal welkom. Er zal muziek zijn en gratis eten", zei de oude kater poeslief.
De honden waren eerst wel een beetje wantrouwig maar, toen ze hoorden dat het eten gratis was besloten ze om toch maar te gaan.
De volgende dag kwamen al de honden bij de oude schuur samen.
Aan de ingang van de schuur stond de oude kater hen op te wachten en vroeg hen vriendelijk :
"of ze zo goed zouden willen zijn om hun staart en achterwerk aan een haak buiten de deur te hangen?"
Toen de kater merkte dat de honden aarzelden voegde hij er vlug aan toe :"kwestie van beleefdheid!.
O, dat was natuurlijk iets anders.
De honden wilden best beleefd zijn en zij hingen hun staarten en achterwerken netjes aan de haak.
Toen alle honden in de schuur verzameld waren liepen de katten naar buiten en riepen "BRAND! BRAND!"
De honden sprongen als één man ...pardon....hond op en stormden in paniek naar de deur.
Door het paniekerige gedrum viel de haak uit de muur en alle staarten en achterwerken lagen in een hoop door elkaar.
Zij grepen de eerste de beste staart die ze te pakken konden krijgen en vluchten weg zo hard ze konden.
Het is sinds dié dag dat honden en katten aartsvijanden zijn.
De honden hebben het de katten nooit kunnen vergeven.
Enne....wanneer twee honden mekaar tegenkomen besnuffelen ze nog steeds mekaars achterwerk om te kijken of zij niet toevallig mekaars staart aanhebben......
Zo vertellen de Chippewa ons.......
En ikke geloof dat best!
Tot wederenschrijfs,
Puli
Subscribe to:
Posts (Atom)
